Okna bezramowe: kiedy szkło przejmuje główną rolę w architekturze
Okna bezramowe zmieniają sposób, w jaki postrzegamy granicę między wnętrzem a otoczeniem. Zamiast widocznej ramy pojawia się szkło, światło i czysty detal. Rezultatem nie jest jednak tylko minimalistyczny wygląd. Za naprawdę wysokiej jakości przeszkleniami bezramowymi kryje się precyzyjna praca ze szkłem, konstrukcją oraz wkomponowaniem w strukturę budynku.
Co właściwie oznacza okno bezramowe?
Pojęcie „okno bezramowe” może być nieco mylące. Każde wielkoformatowe przeszklenie wymaga konstrukcji, która bezpiecznie przeniesie jego ciężar i obciążenia.
Różnica polega na tym, jak bardzo ta konstrukcja jest widoczna w gotowym budynku.
W przypadku klasycznego okna rama jest wyraźnym elementem otworu. W rozwiązaniu bezramowym większość ramy ukryta jest w warstwach podłogi, ściany lub sufitu. Z wnętrza dominuje więc przede wszystkim sama płaszczyzna szkła.
To właśnie pozwala na tworzenie przeszklonych ścian z minimalną ilością barier wizualnych i maksymalnym połączeniem wnętrza z otaczającym krajobrazem.
Mniej ramy. Więcej architektury.
Celem przeszkleń bezramowych nie jest usunięcie ramy za wszelką cenę. Chodzi o to, aby rozwiązanie techniczne ustąpiło miejsca architekturze.
Duże szklane powierzchnie wnoszą do wnętrza więcej naturalnego światła i pozwalają traktować widok jako rzeczywistą część przestrzeni. Okno nie jest już tylko otworem w ścianie. Może stać się całą ścianą.
To powód, dla którego bezramowe i wielkoformatowe przeszklenia coraz częściej pojawiają się w nowoczesnych domach jednorodzinnych, willach i innych charakterystycznych architektonicznie budynkach.
Dla architekta oznaczają one większą swobodę projektowania. Jednocześnie wymagają jednak, aby kwestią szkła zająć się odpowiednio wcześnie.
Duże szkło to nie tylko powiększone okno
Wraz ze wzrostem formatu szkła zmieniają się również wymagania techniczne.
Szyba wielkoformatowa może ważyć setki kilogramów. W przypadku naprawdę dużych konstrukcji mówimy o znacznie większych ciężarach. Dlatego należy zaprojektować nie tylko samo szkło, ale cały system:
wymiary i strukturę szkła zespolonego,
obciążenia statyczne,
sposób kotwienia,
konstrukcję ramy,
połączenie z budynkiem,
technikę cieplną,
transport i przeładunek,
sposób montażu.
To właśnie tutaj uwidacznia się różnica między projektowaniem zwykłego okna a przeszklenia wielkoformatowego.
OBSIDIAN pracuje ze szkłem zespolonym do formatu około 6 000 × 3 210 mm, co pozwala na projektowanie naprawdę rozległych powierzchni szklanych bez zbędnych podziałów.
Przeszklenie stałe czy portal przesuwny?
Nie każda szklana powierzchnia musi być otwierana.
Wręcz przeciwnie.
Jeśli przeszklenie ma przede wszystkim wpuszczać światło do wnętrza lub otwierać widok, najczystszym architektonicznie rozwiązaniem jest stałe przeszklenie wielkoformatowe (fix).
Przeszklenia stałe pozwalają na pracę z bardzo subtelnym detalem, eliminując jednocześnie szereg elementów mechanicznych niezbędnych przy konstrukcjach otwieranych.
Tam, gdzie zachodzi potrzeba bezpośredniego połączenia wnętrza z tarasem lub ogrodem, do gry wkraczają wielkoformatowe systemy przesuwne.
Nowoczesne aluminiowe portale HS pozwalają łączyć duże skrzydła ruchome ze stałymi powierzchniami szklanymi w taki sposób, aby całość sprawiała spójne wizualnie wrażenie.
Rezultatem może być szeroka na kilka metrów przeszklona ściana, której część można łatwo otworzyć na ogród.
Szkło decyduje w takim samym stopniu jak rama
W przypadku przeszkleń wielkoformatowych naturalne jest skupienie się na smukłości profili. Jednak rama to tylko jedna część końcowego efektu.
Równie ważne jest samo wypełnienie szklane.
Jego budowa wpływa na izolacyjność termiczną, temperaturę powierzchni szkła, akustykę, zyski słoneczne oraz ogólny komfort w pomieszczeniu.
Właśnie dlatego OBSIDIAN nie postrzega okna wyłącznie jako ramy ze szkłem. Jesteśmy przede wszystkim szklarzami i do projektowania przeszkleń podchodzimy jak do jednej funkcjonalnej całości.
W projektach z dużymi powierzchniami szklanymi interesującą opcją może być również czteroszybowy pakiet szybowy. Jego celem jest nie tylko osiągnięcie niskiego współczynnika przenikania ciepła, ale także podniesienie temperatury powierzchni szkła i komfortu w bezpośrednim sąsiedztwie przeszklenia.
Decyduje detal połączenia
Najlepsze przeszklenie bezramowe to takie, w którym prawie nie zauważa się rozwiązań technicznych.
I właśnie dlatego detal jest miejscem krytycznym.
Ramę można na przykład częściowo lub prawie całkowicie ukryć w warstwach podłogi. Podobnie można rozwiązać jej połączenie ze ścianami i sufitem.
Z perspektywy wnętrza powstaje wtedy czysta szklana powierzchnia, która może sięgać praktycznie od podłogi aż do sufitu.
Aby efekt działał nie tylko wizualnie, ale również technicznie, należy prawidłowo zaprojektować połączenie z konstrukcją budynku, hydroizolację, izolację termiczną oraz montaż.
Dlatego warto zająć się przeszkleniami wielkoformatowymi już na etapie projektu – a nie dopiero wtedy, gdy otwory budowlane są gotowe.
Architekt powinien znać rozwiązanie jeszcze przed ukończeniem projektu
W przypadku standardowego okna wiele detali można rozwiązać stosunkowo późno. Przy kilkusetkilogramowej tafli szkła nie jest to już takie proste.
Projektant lub architekt powinien idealnie wiedzieć z wyprzedzeniem:
jaki będzie maksymalny wymiar szkła,
gdzie znajdą się części stałe,
gdzie będzie portal przesuwny,
jak rama zostanie wbudowana w konstrukcję,
jak szkło zostanie dostarczone na miejsce.
Przy dużych formatach kluczowa może być np. dostępność placu budowy dla sprzętu manipulacyjnego lub możliwość montażu szkła za pomocą dźwigu.
Im wcześniej te kwestie zostaną rozwiązane, tym czystszy może być ostateczny detal.
Przeszklenia wielkoformatowe w praktyce
Dobrze zaprojektowane przeszklenie bezramowe nie musi być samo w sobie dominantą budynku. Często działa dokładnie odwrotnie.
Pozwala wybrzmieć architekturze, wnętrzu i otoczeniu.
Na przykład przy realizacji domu jednorodzinnego Praga-Říčany pracowaliśmy z około 165 m² powierzchni szklanych. Częścią projektu był również bezramowy, wielkoformatowy stały świetlik oraz rozległe przeszklenia o minimalnych szerokościach profili.
Zobacz realizację Praga–Říčany.
Innym przykładem jest dom jednorodzinny w Ostracie, gdzie duże stałe powierzchnie uzupełniają systemy przesuwne, a architektura opiera się na maksymalnym połączeniu wnętrza z otoczeniem.
Zobacz realizację Dom Ostrata.
Przeszklenia bezramowe zaczynają się od dobrego projektu
Rezultatem dobrego projektu nie jest okno, które rzuca się w oczy. To widok, światło i przestrzeń, które dzięki niemu powstają.
Technologia, rama i detale konstrukcyjne mają działać w tle.
Właśnie w tym widzimy sens przeszkleń bezramowych: minimum widocznej konstrukcji, maksimum szkła i jak największa swoboda dla architektury.
Projektujesz budynek z wielkoformatowymi przeszkleniami?
Jeśli przygotowujesz dom jednorodzinny, willę lub inny projekt z dużymi przeszkleniami, warto skonsultować ich rozwiązanie już na etapie koncepcji.
Pomożemy w doborze pakietu szybowego, maksymalnych wymiarów, systemu profili oraz technicznego detalu połączenia z budynkiem.